Waar is de tijd gebleven waarin ik nog voor alles tijd had?

Zittend in mijn onderbroek achter de computer ben ik aan het genieten van een chocolade wafel en een sigaret.  Voor me staat een bord met een beschuit met aardbeien, die ik straks ook helemaal op zal eten. Hier had ik twee weken geleden de wildste fantasiën over. De laatste vrijdag was het zelfs zo erg dat ik zwart voor m'n ogen zag en aan niets anders dan eten kon denken. Mensen praatten tegen me maar ik hoorde niets meer.  De witte rijst met tomaten ketchup als diner en de droge cornflakes als lunch en ontbijt waren niet meer genoeg. Appels, tomaten, aardappels, augurken, kaas; ze kwamen allemaal voorbij. Oh nooit eerder heb ik eten zo gewaardeerd, maar wat betreft ontevredenheid hoor je mij alleen over het eten.  

In alle reisgidsen die ik gelezen heb staat er "India; you will love it or you will hate it". Ik denk dat ik er wel een beetje verliefd op geworden ben. 
Op het kindje in de bus die verbaasd met haar wijsvinger in m'n armen prikt en op de giechelende meisjes die vertellen over hun aanstaande echtgenoten die ze nog nooit gezien hebben. We zitten als vriendinnen in pyjama's op onze stapelbedden en vertellen over onze totaal verschillende werelden waarin we leven. Terwijl het er toch eigenlijk maar eentje is. Je zou het niet denken want mijn mond valt keer op keer open van verbazing in die van hen en zij begrijpen niet wat ik vertel over de mijne. Wanneer ik een foto laat zien waarop ik mijn vriendje een kus geef gillen ze en doen hun ogen dicht.  
Op de vrouw die op me af komt lopen en mijn haar naar achter strijkt en een rode stip op mijn voorhoofd drukt. Die stip zal er voor zorgen dat al het kwade buiten mij blijft. Die rare kleren moet ik ook uittrekken. Zij heeft nog wel genoeg fatsoenlijke kleren in haar kast liggen en tovert een felgekleurde doek van maar liefst vijf meter tevoorschijn. Ze wikkelt 'm om me heen en na tien minuten is het resultaat te zien. Ik kan me nauwelijks bewegen en zodra ik in m'n slaapkamer ben verruil ik 'm stiekem toch maar weer voor m'n lange broek.
De schooljongentjes die roepen "hi, how are you?!", het engels wat er van de lessen engels is blijven hangen en de meisjes die verlegen kijken vanuit hun ooghoeken. Laksmi die wat meer durft, zegt dat er in het gezicht van een westerse soms een god te zien is en vraagt me om haar nooit te vergeten, voor de zekerheid geeft ze het e-mailadres van haar broer. Voor het geval ik niet meer van mijn boyfriend ga houden.

Wat zal ik nog meer schrijven? Ik heb nog maar even de tijd, want zo vallen mijn ogen dicht. Zestig pagina's heb ik in mijn dagboek geschreven, maar het samenvatten is onmogelijk.

(later meer)